2. Italiaanse wijnclassificatie
De classificatie van Italiaanse wijnen is vrij recent (1992) aangepast en geeft goed de huidige situatie weer. In totaal zijn er vier klassen, waarvan twee vallen onder de Europese richtlijn voor kwaliteitswijn geproduceerd in een vastgestelde regio.
De vier klassen zijn:
Vino da Tavola
Indicazione Geografica Tipica (IGT)
Denominazione di Origine Controllata (DOC)
Denominazione di Origine Controllata e Garantita (DOCG)
2.1 Vino da Tavola
Deze klasse geeft alleen weer dat de wijn afkomstig is uit Italië. Het is echter niet altijd te vergelijken met wat tafelwijn betekent in andere landen. Deze benaming refereert aan het feit dat er geen vastgestelde regels zijn voor het maken van deze wijn. Het betekent echter niet altijd dat deze wijnen van een slechte kwaliteit zijn. Meestal zijn deze wijnen blends. De gebruikte druiven kunnen uit verschillende gebieden van Itali� afkomstig zijn.
Op het etiket zijn onder andere de volgende vermeldingen verplicht:
Flesnummer
Vino da Tavola
Inhoud in liters
Gegevens van de bottelaar (naam en plaats van vestiging)
Alcoholgehalte
Facultatief is de vermelding van
Kleur
Merk van de wijn
Suggesties voor het gebruik van de wijn
Vlak na de invoering van het DOC-systeem kwamen er naast de gewone tafelwijnen ook ineens behoorlijk prijzige 'tafelwijnen' op de markt. Deze Vini da Tavola waren het resultaat van experimenten met andere dan de voorgeschreven druivenvarieteiten. De resultaten kunnen verbluffend zijn. (Nerello del Bastardo)
2.2 Indicazione Geografica Tipica (IGT)
Deze classificatie geeft aan dat de wijn afkomstig is uit een specifieke Italiaanse regio. Deze appelatie was vooral gemaakt voor de zogenaamde nieuwe wijnen van Itali�. De producenten van deze wijnen hadden gebroken met de oude wetgeving. Ze maken echter wijnen die tot de beste van de wereld behoren.
De elementen die kenmerkend zijn voor de IGT-wijnen zijn de aanduiding van het geografische gebied (bijvoorbeeld Latium of de Veneto), van de gebruikte basisdruif en van het oogstjaar. De wijnen moeten voor minstens 85% afkomstig uit het geografische gebied waarvan zij de naam dragen en moeten beantwoorden aan de criteria die zijn opgenomen in de voor iedere IGT afzonderlijke productievoorschriften, zoals:
de maximum opbrengst druiven per hectare
de maximum opbrengst aan wijn
het alcoholgehalte van de wijn
de druivensoorten die gebruikt mogen worden
Op het etiket zijn de volgende vermeldingen verplicht:
IGT
Naam van het gebied
Facultatief zijn onder andere de volgende vermeldingen:
Druivensoorten (max. 2)
Oogstjaar
De Indicazione Geografica Tipica garandeert in de herkomst van de druiven, maar laat de producent een zekere vrijheid in productiemethode Er zijn momenteel 120 zones met een IGT classificatie.
2.3 Denominazione di Origine Controllata (DOC)
De controle op de naleving van het DOC reglement wordt uitgevoerd door overkoepelende consortia, de daartoe bevoegde ministeri�le instanties en anti-fraude instellingen. Alle wijnproducenten die aanspraak wensen te maken op een DOC-erkenning moeten het aantal wijngaarden en de daaraan gerelateerde opbrengst per hectare laten inschrijven bij de Kamer van Koophandel. DOC-wijnen die vijf jaar lang van onvoldoende kwaliteit blijken te zijn, kunnen gedegradeerd worden tot IGT.
Ondanks de inburgering van de term DOC is er bij de consument nog wel eens verwarring over de betekenis ervan. Veelal wordt de term gerelateerd aan kwaliteit, wat in zekere zin juist is, maar feitelijk garandeert de term uitsluitend de herkomst van de druiven en de gebruikte productiemethoden.
In 2006 waren er 311 wijnen met een DOC label
2.4 Denominazione di Origine Controllata e Garantita (DOCG)
De 'G' achter de Denominazione di Origine Controllata staat voor Garantita en garandeert daarmee een zekere superieure kwaliteit van de wijn. In 1980 werd deze benaming ingevoerd en toegekend aan 4 wijnen van superieure kwaliteit uit Toscane en Piemonte die hun sporen op de internationale wijnmarkt al ruimschoots hadden verdiend: Brunello di Montalcino en Vino Nobile di Montepulciano (Toscane), Barolo en Barbaresco (Piemonte). Op dit moment telt Itali� 32 DOCG's.
Strikt genomen moet een DOCG aan strengere eisen voldoen dan het reglement voor een DOC voorschrijft. E�n van de belangrijkste verschillen is de opbrengst per hectare die voor een DOCG-wijn lager is dan voor de DOC-classificatie. Daarnaast moet een DOCG minstens een 'leertijd' van 5 jaar doormaken als DOC. Voordat een DOCG-wijn in de handel gebracht mag worden moet hij de volgende twee tests met goed gevolg hebben afgelegd: de eerste test wordt uitgevoerd tijdens de productiefase waarbij de wijnen een chemische en proeftechnische analyse ondergaan. Er wordt bekeken of de wijn voldoende stoffen (polyfenolen , suikers en zuren) bevat om in aanmerking te komen voor de classificatie DOCG. De tweede test wordt uitgevoerd n� botteling en rijping. Nu wordt aan de hand van een proeftechnische test gecontroleerd of de wijn ook daadwerkelijk die karakteristieken heeft ontwikkeld die kenmerkend zijn voor die specifieke DOCG-wijn, en bekeken of de wijn goed in balans is. Indien de wijn aan de gestelde eisen voldoet krijgt de wijn de befaamde DOCG-banderol.
Op het etiket zijn de vermeldingen DOCG en het oogstjaar verplicht.
Met deze DOCG kwalificatie heeft Italië de strengste wijnwetgeing ter wereld. In geen enkel ander land wordt de kwaliteit van de wijn wettelijk geregeld en nergens anders worden er zoveel normen gehanteerd voor de beoordeling van de wijn.