Lazio
De tussen de Apennijnen en de Tyrrheense Zee gelegen regio Lazio is een afwisselende streek met vulkanische meren, bergen, ravijnen en wijn- en olijfgaarden. Voor de opkomst van Rome werd dit gebied bewoond door de Etrusken en een aantal Italische stammen, waaronder de Latini, waarnaar Lazio is genoemd. Naast oudheden biedt deze regio veel mogelijkheden om te skién en te zwemmen.
Lazio is al zeker zestig millennia jaar bewoond, maar de eerste tekenen van zoiets als een beschaving dateren uit de tiende eeuw v.C. Rond de zevende eeuw v.C. bloeide in het noorden de Etruskische en Sabijnse cultuur, die was gebaseerd op handel en landbouw, terwijl de zuidelijke streken werden bewoond door de Latini, Falisci en Hernici. Vergilius beschrijft hoe de Trojaanse held Aeneas in Lazio landde om er met de dochter van de koning der Latini te trouwen. Romulus (de stichter van Rome) en Remus zouden uit deze verbintenis geboren zijn. Door de expansie van Rome gingen de culturen van de Etrusken en de Latini ten onder en werd Rome het zwaartepunt van de regio.
Er werden wegen en aquaducten aangelegd en in de heuvels rond Rome verrezen luxueuze villa's voor de rijke patriciërs. In de vroege middeleeuwen groeide de wereldlijke macht van de kerk. Met de stichting van kloosters in Subiaco en Montecassino stond Lazio aan de wieg van het westerse kloosterwezen en de Kerkelijke Staat. In de zestiende en zeventiende eeuw lieten de rijke en rivaliserende pauselijke families grote villa's en tuinen bouwen door de beste architecten van hun tijd.
In de loop der tijd stond Lazio echter steeds in de schaduw van Rome De Pontijnse Moerassen, waar het wemelde van de malariamuggen, zijn pas in de jaren twintig van de twintigste eeuw drooggelegd onder Mussolini, die er ook nieuwe wegen liet aanleggen en voor landbouwkundige verbeteringen zorgde.
